. .








1 Korinthe 2 : 13-16
13 Dewelke wij ook spreken, niet met woorden, die de menselijke wijsheid leert, maar met woorden, die de Heilige Geest leert, geestelijke dingen met geestelijke samenvoegende.
14 Maar de natuurlijke mens begrijpt niet de dingen, die des Geestes Gods zijn; want zij zijn hem dwaasheid, en hij kan ze niet verstaan, omdat zij geestelijk onderscheiden worden.
15 Doch de geestelijke mens onderscheidt wel alle dingen, maar hij zelf wordt van niemand onderscheiden.
16 Want wie heeft den zin des Heeren gekend, die Hem zou onderrichten? Maar wij hebben den zin van Christus.

















Filippensen 2 : 3
Doet geen ding door twisting of ijdele eer, maar door ootmoedigheid achte de een den ander uitnemender dan zichzelven.



Pagina: 6 - < Vorige | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7
| 8 |> Volgende


Wat heeft het gesprek van Jezus met Nicodémus ons nog meer te leren?

Nicodémus wordt ons voorgesteld als iemand uit de kring van de Farizeeën. Deze groepering was in de 2e eeuw voor Christus ontstaan. De meeste schriftgeleerden behoorden tot deze groep. In tegenstelling tot de Sadduceeën hielden zij zich niet bezig met politiek, maar voornamelijk met religieuze zaken. Ze hadden dan ook geen macht, maar wel een grote invloed door hun kennis van de schriften. En daarom werden ze ook vaak geraadpleegd.

Het probleem was niet dat ze veel gestudeerd hadden!
Het probleem was dat hun woorden zeggingskracht hadden gekregen en dat ze daardoor meer en meer op een voetstuk gezet werden en zich daarop lieten zetten!
Ze lieten zich verleiden om hun uitspraken, die ze in de loop der tijd gedaan hadden, steeds meer te (laten) verheffen tot wet- en/of regelgeving. Langzamerhand werden de wet van de ‘Tien geboden’, zoals Jezus die had samengevat als een ‘liefde gebod’, en de overige Mozaïsche wetgeving zo uitgebreid, dat ‘de letter van de wet’ ging regeren en niet meer ‘de geest van liefde van de wet’. Daar werd bijna elk stukje van het dagelijkse en vooral ook van het godsdienstige leven dicht getimmerd door regeltjes. Daar was dan ook geen ruimte meer voor persoonlijke pastorale bewogenheid van de leraar met zijn leerlingen. Ze hielden strikt de wetten van Mozes en ze hadden daar allerlei extra regels, zowel voor het dagelijkse als voor het godsdienstige leven, aan toegevoegd.

En om al die regels en voorschriften strikt te eerbiedigen hadden ze daaromheen als het ware een dijk gebouwd. Ze hadden zichzelf opgesloten op een eiland. Ze hielden afstand, ja hadden zelfs een afkeer van een ieder die niet overeenkomstig hun (eigen) inzichten leefde.
En wat dan onvermijdelijk is gebeurde:

Omdat ze op een voetstuk gezet waren keken ze neer op anderen.
Ze voelden zich betere gelovigen dan alle anderen.
Ze waren in zichzelf gaan geloven!

En de geschiedenis leert ons dat de geschiedenis zich steeds maar weer herhaalt.

Gods Woord wordt (gelukkig) bestudeerd en daarover wordt veel geschreven. En op die boeken volgt weer een commentaar en ga zo maar door. Er volgen gezamenlijke standpunten en meningsverschillen. Gezamenlijke standpunten worden dogma’s. En die dogma’s worden door sommige groepen weer net iets anders uitgelegd, dus dan krijg je weer een subdogma of een nieuw ander dogma. En het gevolg was en is: kerkscheuring op kerkscheuring! En dat de Bijbel zegt: ‘De één achte de ander uitnemender dan zichzelf’ werd totaal vergeten. Wat begon als bijbelstudie (uitstekend) is vandaag aan de dag een enorme berg van boeken geworden. En hoe waardevol die boeken ook (kunnen) zijn: Het is en blijft mensenwerk. En wellicht herkent u het gevaar of, mogelijk ziet u het zelfs in uw eigen omgeving dat:

De in boeken en geschriften neergelegde conclusies en de in dogma’s neergeschreven (menselijke) regels krijgen meer en meer zeggingskracht en zijn daardoor verstikkend gaan werken voor het Woord van God!


Pagina: 6 - < Vorige | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |> Volgende

www.bekering.nl